Featured Post

रोज मरे........

नेहमीप्रमाणे पहाटे ५.३० चा गजर लाऊन ७.३० लाच उठलो, अर्थातच आजही व्यायाम करायचा राहीला होता. डोळे चोळत असतानाच डो़क्यात जो काही विचार पहीला आ...

Friday, September 7, 2012

सरप्राईज- मि अ‍ॅन्ड मिसेसे पाटील. भाग 2....

रविवार, सट्टीचा दिवस असल्यामुळे मन्या असाच बिछान्यावर लोळत पडला होता. इतक्यात किचन मधुन आवाज आला. " अहो" अहो,उठा आता "सकाळचे"बारा वाजलेत. (हे वाक्य म्हणताना अर्थात बारा या शब्दावर बारा हजार टनांचा जोर.) कि सुट्टी आहे म्हणुन सबंध दिवस असेच लोळत पडणार आहात. मी ऐकुन न ऐकल्यासारखे केले. आणि पुन्हा दुसर्‍या बाजुला वळकटी करुन लोळु लागलो. पाचच मिनिटांनी परत तोफ कडाडली .काय म्हणावं अश्या वागण्याला? लोकांची दुपारची जेवंण होऊन वामकुक्षीची वेळ झाली तरी या मानसाच्या आंघोळीचा पत्ता नाही. तरी काल म्हणत होते शनिवार आहे जरा लवकर जेऊन घेऊ आणि झोपु. पण उपवासामुळे स्वारी जेवली लवकर पण झोपायच्या नावाने बोंब, पायाला नुसती भिंगरी बांधलेली हा जरा आलो म्हनुन जे बाहेर गेले ते थेट रात्री तीन वाजता उगवले.
आता मात्र माझा "खुब-लढा" बुरुज ढासळण्याच्याच बेतात होता. शेवटचा उपाय म्हणुन डोक्याखालची उशी कानावर घेतली आणि माझ्या परीने बचावाचा अल्पसा प्रयत्न केला. पण समोरील शत्रुसुद्धा काही कमी ताकदीचा नव्हता. मला अशा पवित्र्यात पाहुन तर तिने अजुनच आक्रमक पवित्रा घेतला."अहो अजुन एक उशी घ्या. एकीने काय होनारयं, आज मी गप्प राहणार नाही.
तिची शेवटची ओळ ऐकुन तर माझं मुठी एवढं काळीज ताशी एकशे वीस मैलाने धडधडु लागले. तरीही मी तसाच निपचित पडुन राहीलो तर तिने थेट मला गदा-गदा हलवायलाच सुरवात केली. तेव्हा मला भिमाकडील अस्त्राला गदा का म्हणतात ह्याचा साक्षात्कार झाला. आता मला शरण पत्करण्याशिवाय गत्यंतर नव्हते नाहीतर जरासंधाचे जे हाल झाले ते पुढच्या पाचंच मिनिटात माझे होण्याची शक्यता होती.
मी लगेचच सावध पवित्रा घेतला आणि नुकताच झोपेतुन उठलोय या अर्विभावात डोळे चोळत म्हणालो हाय डार्लिंग "गुड मॉर्निंग, आणि तसाच चालत बेसीनच्या दिशेने निघालो, एवढ्यात बेछुट गोळीबार व्हावा त्याप्रमाने एका मागुन एक वाक्ये माझ्या दिशेने यायला लागली, अरे मानसा जरा शरम कर शरम, जनाची नाही मनाची तरी, तेवढ्यात तिला उगाच डिवचन्यासाठी मी म्हणालो तनु दारात आलेल्या व्यक्तीस असं डावलु नये जा घाल काही तरी त्याच्या झोळीत........! "मन्या, फालतुगिरी पुरे दारात कुनीही नाहिये. आणि तुलाही हे चांगल्यारीतीने माहित आहे की हे मी तुला बडबडत आहे.
मी समोरील केस मधुन पेस्ट घेत तोंडातल्या तोंडात पुटपुटलो "माहीत असुन सांगणार कुणाला"? आणि तलवारीसारखा ब्रश चालवु लागलो.इतक्यात गॅसवर काहीतरी ठेवले आहे या जाणिवेने ती पुन्हा किचण मध्ये गेली. बाजुला किर्रर्र.... स्मशान शांतता पसरली आणि मनात विचार आला माझ्या बायकोसारख्या आठ-दहा जनी अजुन गोळा करुन जर त्यांची बटालियन केली तर त्यांच्या आवाज आणि टोमण्यांनी शत्रुला मागे हटण्याशिवाय पर्याय उरणार नाही.स्वताच्याच पि.जे वर खुश होऊन मी ब्रुश अक्ष:रशह
तोंडात खुपसु लागलो आता माझ्या अंगात विरश्री संचारली होती, पण लगेच तोंडात नेहमीपेक्षा जरा जास्तच फेस होउ लागला आणि चवही फारच वेगळी असल्याकारणाने मी थुंकण्यासाठी (ओकन्यासाठी) बेसीनमध्ये मध्ये वाकलो असता तोंडातुन पेस्ट ऐवजी फुगे येउ लागले. त्याचक्षणी माझी नजर पुन्हा केस वर गेली तर टुथपेस्ट तिथल्या तिथेच निपचित पडुन होती. मीच मगाशी जोश मध्ये आमच्या सौंचा फेस वाश घेतला होता.
इतक्यात आतुन एकलव्याच्या बाणाप्रमाणे धार-धार टोमणा बाहेर आला. अरे मन्या फेस वाश वापरुन काय दात सफेद होनार आहेत तुझे त्यापेक्षा हार्पिक का नाही वापरत," एकदम जालीम उपाय! मी मनात म्हणालो आयला हिला महाभारतातल्या संजय प्रमाणे सिद्धी वैगरे प्राप्त झाली कि काय? नाहीतर किचन मधुन थेट बाथरुम जवळचं प्रक्षे"पण" हीला कसं समजलं? आणि मगाशी मुखातुन निघालेल्या असंख्य फुग्यांपैकीचे काही फुगे हॉलमधील पंख्याला लागुन फुटताना दिसले तेव्हा उलगडा झाला.
हे बघ मन्या ती तोर्‍यात बाहेर येत म्हणाली, आता तुला आंघोळ करावीशी वाटली तर कर नाहीतर नको करुस. आणि भुक लागलीच तर ज्यांच्याबरोबर रात्री तीन वाजे पर्यंत होतास ना त्यांनाच सांग तुला करुन वाढायला. तिची वाक्ये पुर्ण होईपर्यंत मी दरवाजा (स्नान-ग्रुहाचा) बंध करुन धडाधड बादली रिकामी करायला सुरवात देखील केली परंतु कान मात्र बाहेरील तंग वातावरणाचा आढावा घेण्यातच दंग होते, मी आतुनच ओरडलो तनुssssssss माझा टोवेल देतेस प्लीज.
माझा बांध तुटला रे आता! तुला काहीच कसं कळत नाही, या वाक्याबरोबर धाडकन माझा वार्डरोब उघडण्याचा आवाज आला.आणि परत एकदा भयाण शांतता पसरली....
मी हळुच दरवाजा उघडुन बाहेर आलो. अर्थात टॉवेल लाऊन जो मी मगाशीच आत नेला होता. तर तनु शांतपणे एका हातात तिची आवडती मोगर्‍याची वेणी आणि दुसर्या हातात मी आनलेले गिफ्ट आणि त्यावर लावलेला मजकुर वाचण्यात दंग होती.
माझी प्रिय बायको,
तनु ,
जी माझ्यासाठी जगातील सर्वात सुंदर स्त्री आहे!"तनु माझं तुझ्यावर खरंच फार प्रेम आहे तुझा आणि फक्त तुझा,
मनोहर..........!
तिच्या नकळत मी केव्हा तिच्या मागे आलो आणि कधी तिच्या खांद्यावर हात ठेवले हे तिला देखील कळले नाही, मी काही बोलणार इतक्यात मी तिच्या मिठीत विसावुन देखील गेलो होतो. मी हळुच माझा हात तिच्या केसांतुन फिरवत म्हणालो “अग वेडाबाई तुला वाटल तरी कसं? की मी आपल्या लग्नाचा वाढदिवस विसरेण म्हणुन, मला फक्त तुला सरप्राईज द्यायचे होते. म्हणुन तर कालच सर्व तयारी करुन ठेवली. आणि जेवल्यावर आधी सर्व वेताळांना म्हणजे माझ्या मित्रांना पार्टी दीली कारण त्याचासाठीच गेले दोन-एक महिने ते आपल्या पेक्षाही आतुरतेने ह्या क्षणाची वाट पाहत होते. पण कालच त्यांना मी खडसाऊन सांगितल उद्या नो फोन कोल्स नो विझिट, उद्याचा सबंध दिवस फक्त आणि फक्त मी माझ्या बायकोला देणार आहे.
आता जा आणि लवकर तयार हो मस्त पैकी, आपण तीन च्या शोला चाललोय. त्यानंतर सी-फेस मग छानपैकी जेऊया. माझा बेत पुर्ण व्हायच्या आतच तनु बेडरुम मध्ये पळाली होती.........

Tuesday, June 21, 2011

आभास - मराठी गझल

कधी कधी तो तिच्या जवळ असुनही जवळ नसतो. तेव्हा हा विरह फक्त विरह न राहता त्याच्या आठवणींचा मुर्तीमंत प्रतीक बनतो व केव्हातरी प्रत्यक्षरुपात समोर उभा राहतो.

एक श्रुंगारीक गोड आभास............

आता पुरी करा हौस तुमची
सरतोय पहीला प्रहर
रात्र जागून खेळ रंगला
शिनतेय माझी नजर....

नऊवारी नेसुन साज आळवला
कवळला बाजु बंद
मोगरयाची माळ माळुनी
मातले श्वास मंद

शिनगाराचा विडा रंगला
तळपली धुंद काया
ओवाळुन हा जीव टाकला
तुमच्यासाठी राया

हळच उडवी खांद्यावरचा
पदर वारा खट्याळ
पाऊलागनी भास हो तुमचा
पैंजण भारी नाठाळ

छळ झाला पुरे आता
करते एक अर्जी
जीव राहुद्या असाच तुमचा
बाकी तुमची मर्जी

तुम्हास स्मरुनी रूप रेखिते
तळात धरुनी काकण
सौभाग्याचा टिळा कपाळी
करतो तुमची राखण..................

श्रीमत् (महेन्द्र लक्ष्मण कदम)

Thursday, January 13, 2011

मि. & मिसेस. पाटील

घरी येताच जरा वैतागतच बुट काढले. "या रोजच्या प्रवासाचा पार वीट आलाय.." मी स्वतःशीच पुटपुटलो. इतक्यात आमच्या सौ. बाहेर आल्या; त्याही सोज्वळ हसत. मला पुढे काय काय वाढुन ठेवलं असेल याच्या निरनिराळ्या शंका- कुशंका मनात येऊ लागल्या. इतक्यात तिने स्वतःच माझी बॅग घेतली. "बसा हा, थकला असाल तुम्ही? मी आत्ता चहा टाकते तुमच्यासाठी, मग बघा कस ताज-तवानं वाटेल ते." काहीस आश्चर्यचकीत होऊन मी मागे दरवाज्याकडे वळुन पाहील की हे नक्की आपलच घर आहे ना? खात्रीसाठी नेमप्लेट ही परत पाहिली, तीही बरोबर होती. मग स्वतालाच एक चिमटा घेतला कळ अगदी डोक्यात गेली आयला म्हणजे हे स्वप्न सुद्धा नाही. मग नियतीने काहीतरी भयानक डावं आपल्याबरोबर खेळायच ठरवलेले दिसतयं. कारण लग्न झाल्यानंतर पहिले सहा महीनेच काय ते सुख मी अनुभवल होतं, त्यानंतर अहो चा मनोहर आणि मनोहर चा मन्या केव्हा झाला हे कळलच नाही. इतक्यात सौ बाहेर आल्या (हातात चहाचा पेला). मी कोचावर रेलुन बसलो होतो; ती आल्या आल्या मी सावुरन बसलो (ओरडा खाण्याच्या तयारीत.. बोले तो गांधीगिरी इश्टाईई.ल) पण कसलाच कांगावा नाही?
नाहीतर एरवी "तुम्हाला शिस्तच नाही, कपडे-मोजे कसेही फेकता, हात पाय धुवायचे नाहीत आल की पडायच लोळत, जरा पोटाकडे पाहीलय का? फक्त सोंड लावायची बाकी, टी व्ही आणि लॅपटॉप ह्याच्याशिवाय घरात देवा ब्राह्मणांच्या साक्षीने आणलेली एक जिवंत बायको सुद्धा आहे." (पण हीला समजवणार कोन? ह्या दोन्ही गोष्टी माझ्या बोटांवर चालतात कंटाळा आला की चॅनेल बदली किंवा बंद तरी करता येतं पण मी मात्र हीच्या बोटांवर नाचतो त्याचं कायं) असच काही बाही ऐकल्याशिवाय रात्रीच जेवण घश्याखाली उतरायच नाही.

मला संशय आला मी नकळत समोरच्या आरश्यात पाहील, क्षणभर मला कसायाकडील बोकडाची आठवण झाली. त्याला ही असाच कापायच्या आदी कुरवाळतात, पाणी पाजतात. नक्कीच काहीतरी घ्यायच वैगरे असेल किंवा कुठेतरी जाण्याचा बेत असणार. गेल्या वेळचा दाहक अनुभव मी अजुन विसरलो नव्हतो, जेव्हा हिच्या मैत्रिणीने चार तोळ्याचा सोन्याचा हार केला होता, तेव्हाही ही अशीच लाडात आली होती. मी तिला समजवलही (म्हणजे प्रयत्न केला) "अग तोळे हा शब्द बोलायला सोपा आहे, तो काही पतंगाचा मांजा नाही कि गेलो आणि आणला पाच-सहा तोळे फिरकी भरुन." मी आपली सहज फिरकी घेतली, पण ह्याच्यावरुन चौथे महायुद्ध आमच्या घरात पेटले. फरक इतकाच की त्याचा उल्लेख इतिहासात नाहीये. (हे वेगळ सांगायला नको की तो हार मला हार मानुनच घ्यावा लागला वर पेनल्टी एक तोळा)

तिच्या हातातला चहा घेत मी सहजच विचारलं सर्व ठिकठाक आहे ना? यावर तीने सरळ विषयालाच हात घातला, "अहो माझ्या आईच्या बाजुला नाही का ती लाडांची रुम होती, त्यांच्या मुलीची उद्या हळद आणि परवा लग्न आहे. माझ्यापेक्षा चार एक वर्षांनी लहान आहे. पण मी तिकडे (आईकडे) असताना ताई ताई करत नुसती माझ्या मागे असायची. तर मी काय म्हणते उद्दा सकाळीच मी....." तिचं बोलणे मध्येच तोडत मी सुरु झालो, "अग का नाही? शेजारी असले तरी शुभ कार्यात उपस्थित राहुन त्यांना हवी ती मदत केलीच पाहीजे. तू म्हणत असशीत तर मी आत्ता तुला गाडीवर सोडुन येतो. माझ्या जेवणा खाण्याची अजिबात काळजी करु नकोस. पण हे तीन दिवस मी तुझ्याशिवाय कसा काढणार?" (मला फारच वाईट वाटतय) असा चेहरा करुन सारं एका दमात मी बोललो.

"ए, एक मिनिट जरा श्वास घे माणसा... पहिली गोष्ट मी कुठेच चालली नाहीये आणि तुला अस एकट्याला सोडुन तर नाहीच नाही. गेल्यावेळी अशीच एकदा गेले होते दोन दिवसांसाठी तर तू आणि तुझ्या मित्रांनी साऱ्या घराचा उकीरडा करुन ठेवला होता. नुसत्या पलंगाखालुनच आठ-दहा दारुच्या बाटल्या मिळाल्या होत्या, आणि त्याही वर कळस, कुणी महा भागाने माचीस भेटल नसेल म्हणुन देव्हार्यातील दिव्याच्या वातीवर सिगारेट पेटवण्याचा प्रयत्न केला होता कारण मी येईपर्यंत सिगारेटच अर्धवट जळालेलं थोटुक तसेच बाजुला पडुन होतं." (त्याचक्षणी हे करणाऱया पप्याचा बावळट चेहरा आठवला आणि नेहमीच तो अशी काहीतरी च्यु..गीरी करतो ज्याच्यामुळे सार्या प्लानचे तीन तेरा वाजतात ह्या इतर मित्रांच्या वाक्याला मीही संमती दिली) त्यातही जेव्हा सर्व बाटल्या विकायला मी भंगारवाल्याला बोलावले, तर तोंड वरुन म्हणतो कसा "भाभीजी साब वाईन शॉप मे काम करते है क्या? अगर है तो ये रहा मेरा कार्ड हर महिना मै घर पर आके ही बॉटल खरीद लुंगा." कसाबसा ओरडुन त्याला फुटवला. अजुन पाच सहा दिवस नसते तर लोकांनीही उकीरडा समजुन कचऱ्याच्या पिशव्या आपल्याच घरात टाकल्या असत्या." आपली चुक असल्यामुळे मी मात्र मुग गिळुन गप्प होतो. मला असं गप्प झालेलं पाहुन हीच म्हणाली, "जाऊ द्या हो. असं मनाला लाऊन घेऊ नका मी केव्हाच हे विसरलेय. (मनात आलं मग आत्ताच तीन महिन्यांपुर्वीचा प्रसंग कसा आठवला?) हा तर मी काय म्हणते लग्नासाठी मी काल दादरला एक पैठणी पाहीली आहे. फक्त पंचवीस हजार रुपयांचीच आहे तशी मी घेणारच नव्हते. पण माझ्या सगळ्या बाल मैत्रीनी लग्नाला येणार आहेत. (ह्या शब्दावर आमच्या लग्नात आलेल्या सर्व भोचक भवान्यांचे चेहरे आणि त्यांनी जीजु.. जीजु.. जीजु म्हनुन जो काही उच्छाद मांडला होता तो आठवला आणि नकळत छातीत धडधड वाढु लागली.) आणि मला वाटतं गेल्या तीन एक वर्षात आम्ही एक-मेकींना भेटलो सुद्धा नाहीये, म्हटल भेटल्यावर जरा स्पेशल दिसल पाहीजे. शेवटी मनोहर पाटलांच्या इभ्रतीचा प्रश्न आहे?" "कोण मनोहर पाटील?" मी केविलवाण्या स्वरात विचारलं. "ए मन्या, असा रे काय करतोस? माझं ठीक आहे पण स्वतःचे नावदेखील विसरलास?" सौ. तारस्वरात केकटल्या. "नाही गं, माझ असं पुर्ण नावं ऐकण्याचा प्रसंग तो हि तुझ्या तोंडुन बहुदा क्वचीतच येतो. त्यामुळे जरा संभ्रमात पडलो." "पुरे आता स्वतःच सांत्वन. मी काय रागात तुला मन्या बोलत नाही. ते सोड, तु उद्या कामावरुन लवकर घरी ये, आपण खरेदी करायला जातोय." असं बोलुन (म्हणजेच खडसावून) ती आत गेली.

आता माझ्या पोटात पस्तीस-चाळीस हजारांचा गोळा आला होता, कारण साडी आली म्हणजे तिला "मॅचिंग" बाकीच "पॅचिंग" ही आलच. हातातला चहादेखील माझ्यासारखाच थंड झाला होता..................


- श्रीमत् ( महेन्द्र लक्ष्मण कदम)


(हा विनोदी लेख लिहण्यामागे कोणाच्याही धार्मिक भावना दुखावण्याची माझी इच्छा नाहीये तसेच त्यातील प्रसंग पूर्णतः काल्पनिक आहेत.)

Monday, August 2, 2010

आज पुन्हा मला भिजावसं वाटतय………

तसा हा अनुभव प्रत्येकाच्याच आयुष्यात केव्हा ना केव्हा तरी आलेला सकाळी कामावर जायची घाई असतानाच वरुण राजा (वरुन) जोरात बरसायला लागतो, अंगाची लाही लाही होत असताना असं वाटते की सर्व बंधने झुगारून टाकून पावसात मस्त भिजावं आणि...........आणि बरोबर आपल्या आवडीचं कुणीतरी असाव, (कुणीतरी ह्याच्यासाठी की हल्ली मोबाईल सारख्या "आवडीही" दर दिवसाला बदलायला लागल्यात). कधी कधी तसं होतं ही पण समोर आलेली ती स्वप्न सुंदरी क्षणात मनाला चुटपुट लाऊन नजरेआड होते..........



आज पुन्हा मला भिजावसं वाटतय

चाकरमाणी मन ओढ चाकरीची धरतय,

बॅग छत्री सावरता मध्येच तीही भिजलेली दिसली

नयन भेट होता आमुची कळी मनात उमलली,

मनात आल किती दिवस अस एकट्यानेच भिजायचं

समुळ पावसात भिजुनही असचं कोरड जगायच,

निश्चय केला मनाशी आजच सोडायचा बावळटपणा

जाऊन थेट विचारायच तिला तिथेही नडला आळशीपणा,

कधी नव्हे ती आजच बस ही वेळवर आली

माझं तिकीट न काढताच मुळी तीही वेळवर निघाली,

रागावून स्वतालाच मी शाप शिव्या दिल्या

वळुन फिरुन गाढवच मी त्याही डोक्यावरुन गेल्या,

धांदलीत सर्व या भांबावुन पुरता गेलो

धावत पळतच कचेरीत शिरलो आज पुन्हा मी लेट झालो.............



-श्रीमत्

(महेन्द्र लक्ष्मण कदम)

Tuesday, July 20, 2010

श्रावणात भर सरी बरसती..

नुकताच छान पाऊस पडुन गेला असता निर्सगाची वेगवेगळी मोहक रुपे आपणास पाहायला मिळतात आणि नकळतच ती हृदयाच्या एका बंद कोपर्यात असलेल्या आठवणींना उजाळा देऊन जातात, अन् डोळ्यासमोर उभ्या राहतात त्या फक्त भिजलेल्या स्मृती...........................

श्रावणात भर सरी बरसती
सुगंधली सस्य माती,
ओल्या दंवात मंद सळसळली
हिरवीगार पाती

सर्द धुक्यापरी गर्द दाटल्या
आठवणी ह्या मनी,
थुई-थुई करुनी मयुर नाचला
बर्ह प्रती फुलवूनी

करी पसारा उनाड वारा
अवचित उडवी तुषार धारा
धारासार लीन बरसल्या
उभ्या छतावर रिमझिम गारा

दुरून कुठून वळुन खळाळत
आला सुंदर एक जलाकर
अभिमुखम अडगणा निघाली
आर्द्र-बाष्प कटी घेऊन घागर

रुप साजिरे गिरीशिखरांचे
पर्ण बहरले तरूषण्डांचे
सप्त रंग त्या इंद्रधनुचे
ओज भाती जणु गांडीवाचे

चिंब टपोर्या नीर बिंदुंनी
स्रुष्टी सारी गेली भिजुनी
तव चक्षुसह नभ ह्या भेदुनी
अजुनही चातक मागे पाणी......................................

श्रीमत् (महेन्द्र लक्ष्मण कदम)


काही शब्दांचे अर्थ :
सस्य = पिके, लावणी,

बर्ह प्रति = पाठिवरील पिसारा

तरुषण्ड = झाडे
गांडिव = अर्जुणाचे धनुष्य

जलाकर = ओढा, झरा

अभिमुखम = च्या दिशेने

अडगणा = स्त्री

Wednesday, February 24, 2010

तुला पाहताच मी...

आपल्या आयुष्यातील प्रिय व्यक्ती कोण? हा ज्याचा त्याचा वैयक्तिक प्रश्न, हा पण ही व्यक्ती कोणीही असु शकते. उदा. जवळचा मित्र/मैत्रीण, प्रियकर/प्रेयसी, नवरा/बायको, भाऊ/बहीण अगदी आपले आई/बाबा सुद्दा व कशाचीही अपेक्षा न करता ही व्यक्ती आपल्यावर निर्व्याज, निस्वार्थ प्रेम करत असते. कशासाठी.....? अर्थात आपल्याच उत्कर्षासाठी. कधी-कधी आपल्याला ते जाणवतेही, पण गळ्यापर्यंत आलेले शब्द तसेच अडखळुन पडतात. कारण तिच्या निष्पाप प्रेमापुढे शब्दही थिटे पडतात व नकळतच अंतकरणातील पटलावर उमटु लागतात ते असे........................

तुला पाहताच मी
शब्द आज गोठले,
अजुन बंद ओठ हे,
न बोलताच उमटले........ ॥ध्रु॥

वास तु सहवास मी,
आभास तुच भास मी.
न झाकताच पापण्या,
नयन आज झडपले..........॥१॥

हर्ष तु उल्हास मी,
स्पर्श तुच आस मी.
न शोषताच रुधिर हे,
ह्रुदय आज धडकले...........॥२॥

वेळ तु अवेळ मी,
नाळ तुच बाळ मी.
न मांडताच डाव हा,
खेळ आज बहरले............॥३॥

शक्त तु अशक्त मी,
अव्यक्त तुच व्यक्त मी
न संचित नभात या,
मेघ आज बरसले.............॥४॥

निस्वार्थ तु स्वार्थ मी,
अर्थ तुच व्यर्थ मी.
न दाटताच कंठ हा,
बाष्प आज खळकले..........॥५॥

तीर तु कमान मी,
धीर तुच उधान मी.
न सोडताच जीव हा,
प्राण आज हरपले...................॥६॥



-श्रीमत्
(महेन्द्र लक्ष्मण कदम)

Monday, February 8, 2010

कचेरीतील दिवस

कचेरीत बसुन खुर्चीत सताड
संगणक मी पाहात असतो;
कामाचा व्याप डोक्याला ताप
स्वतालाच मी छळत बसतो,

कितीही मनापासुन ठरवल तरी
आठ तास काही भरत नाही;
काम करता तास सारे
वेळ काही सरत नाही,

अधुन्-मधून दुरध्वनी
मोठ्या आवाजात ओरडत असतो;
वरिष्ठांच्या आज्ञेचा तपशील तोच
तर आपल्याला देत असतो,

कामात व्यस्त असता मध्येच
मेल लुडबूइ करुन जातो;
कितीही ठरवल नंतर पाहीन
तरीही जीव त्यातच अडकतो,

असेच काम सारता सारता
परतीची वेळ उभी राहते;
निघण्याच्या घाईत सुध्दा
उद्याचीच तयारी सुरु असते.


-
श्रीमत्
(महेन्द्र लक्ष्मण कदम)